Epistemoloji, Felsefe ve Hukuk Perspektifiyle

Emniyet Bir Araç Değil, Bir Yönetim Paradigmasıdır

Makina Emniyeti Yönetmeliği yalnızca teknik standartların toplamı değildir; modern risk toplumunun epistemolojik bir yansıması, hukukun teknolojik gelişimle buluştuğu bir ilkeler sistemidir. Söz konusu yönetmeliğin temel felsefesi, makinaların sadece “hizmete sunulabilirliği” değil, aynı zamanda insan sağlık ve güvenliğinin korunması ilkesi üzerine kuruludur .

Bu bağlamda yönetmelik, makine imalat sürecini bir ürün güvence sistemine dönüştürmüştür; işletmede çalıştırılan makinelerin sadece fiziksel değil epistemik bir “güvenlik garantisi” taşımasını hedefler.

Epistemolojik açıdan baktığımızda bu yönetmelik, insan–makine etkileşimini nesnel risklerden arındırma iddiasıyla değil, öngörülebilir tehlikeleri ortadan kaldırma ve eşik altına çekme stratejisiyle tanımlar. Risk, burada salt bir olasılık değil; tasarım, imalat ve kullanım süreçlerinde sistematik olarak ölçülen ve indirgenen bir veri seti haline gelir.

Makina Emniyeti Yönetmeliği – Bir Refah Hukuku Ürünü

Makina Emniyeti Yönetmeliği’ni salt bir düzenleme değil, refah devletinin teknolojik tezahürü olarak okumalıyız.

Yönetmeliğin amacı açıkça şudur:

“Usulüne uygun kurulan, bakımı yapılan ve öngörülen amaç doğrultusunda kullanılan makinaların insan sağlığı ve güvenliğine zarar vermemelerini temin etmek.”

Bu basit gibi görünen ama derin felsefi anlamlar taşıyan ifade, birkaç önemli epistemik yük taşıyıcısı içerir:

1. Usulüne uygunluk
   — Teknik yeterliliklerin ötesinde, bilgiyi işleyebilme kapasitesiyle ilişkilidir.
2. Kendi amaçları doğrultusunda kullanım
   — Bu, makinanın sadece fiziksel performans değil aynı zamanda kullanım bilgisinin de bir referans olduğunu varsayar.
3. İnsan sağlığı ve güvenliği
   — Burada emniyet salt bir fiziksel bedensel kavram değildir; sosyal güvenlik, ekonomik devamlılık ve yaşam kalitesi parametrelerini içerir.

Bu epistemolojik çerçeve, hukukun klasik “zararın tazmini” paradigmasından ziyade zararın önlenmesi paradigmasını merkeze koyar.

Yönetmeliğin Dayanağı – Hukuki ve Ontolojik Katman

Makina Emniyeti Yönetmeliği, 4703 sayılı Ürünlere İlişkin Teknik Mevzuatın Hazırlanması ve Uygulanmasına Dair Kanun ile Avrupa Birliği’nin 2006/42/EC sayılı Makina Emniyeti Direktifi’ne paralel şekilde düzenlenmiştir .

Bu bağlamda yönetmeliğin hukuki dayanağı:

• Ulusal hukukta teknik mevzuatın oluşturulması
• Uluslararası düzeyde makine güvenliğinin Avrupa Birliği normlarıyla uyumu
• Toplumsal düzeyde bireysel güvence ve piyasa güvenliği arasındaki dengenin kurulmasıdır

Burada ortaya çıkan kritik tespit şudur: Yönetmelik hukuki bir norm olmanın ötesinde, teknoloji toplumu ile hukukun entegrasyonunu gerçekleştiren bir epistemik düzenektir.

Ontolojik açıdan makina, artık sadece bir nesne değil; normatif davranış prensipleriyle şekillenen bir “tehlike taşıyıcı”dır. Bu nedenle hukukun makineyi düzenlerken kullandığı dil, sadece teknik değil sistemiktir.

Risk, Bilgi ve Hukuk – Epistemik Üçgen

Makina Emniyeti Yönetmeliği’ni diğer teknik düzenlemelerden ayıran en temel özellik, “risk” kavramının sistemli bilgiye dönüştürülmesidir.

Epistemolojik açıdan risk şu sorular çerçevesinde incelenir:

1. Ne tür tehlikeler vardır?
   — Tehlike, makinanın biyomekanik kapasitesiyle ilişkilidir.
2. Bu tehlikeler ne kadar muhtemeldir?
   — Olasılık, deneysel verilerle tanımlanır.
3. Bu tehlikeler ne kadar ciddi sonuçlar doğurabilir?
   — Ontolojik ağırlık, maruziyet derecesiyle ölçülür.
4. Bu riskler nasıl indirgenir?
   — Sistematik risk değerlendirmesi yolu ile.

Bu bilgi süreci; makinanın tasarımından başlayıp piyasaya arz edilmesine, bakımından kullanımına kadar tüm yaşam döngüsünü kapsar ve her aşamada yeniden üretilebilir bilgi katmanları ile beslenir.

Bu epistemik yapı, hukuki normlarla birlikte çalışır. Örneğin:

• Uygunluk değerlendirme prosedürleri
• CE uygunluk işareti
• Onaylanmış kuruluşlar

bütün bu kavramlar, riskin sadece fiziki olasılık değil; bilgi ve norm pratiği olduğunu gösterir .

Uygunluk Değerlendirmesi – Bilginin Hukuki Aktarımı

Makina Emniyeti Yönetmeliği’ndeki en önemli kavramsal araçlardan biri uygunluk değerlendirmesidir. Bu, teknik bilginin hukuki geçerlilik kazanması demektir.

Epistemolojik olarak bakıldığında uygunluk değerlendirmesi:

1. Bilgiyi ölçülebilir kılmadır.
2. Ölçülebilir bilgiyi standartlara bağlamadır.
3. Standartlı bilgiyi hukuki bir güvence ile ilişkilendirmedir.

Yani uygunluk değerlendirmesi, makinanın sadece güvenli olduğu iddiasını değil; bu iddianın nesnel, tekrarlanabilir ve dokümante edilebilir bilgiye dayandığını gösterir.

Bu süreçte uygunluk beyanı ve CE işareti, normatif bilgi paketlerini temsil eder; yani makinanın artık bir bilgi sistemiyle donatıldığını kabul eder.

CE Uygunluk İşareti – Bilginin Hukuki Sembolü

CE işareti, Makina Emniyeti Yönetmeliği’nin felsefi kalbinde yer alır. Bu işaret, makinanın:

• Yönetmeliğin gerektirdiği risk yönetimi süreçlerinden geçtiğini,
• Uyumlaştırılmış standartlara uygun olduğunu,
• Sahici güvenlik bilgisi taşıdığını

haber verir .

Epistemolojik açıdan CE işareti, sadece bir sembol değil; bilginin hukuki ifadesidir. Bu sembol, makineyi “bilgi tabanlı bir varlık” olarak tanımlar. Makinanın yalnızca fiziksel anlamda değil, normatif bilgi düzeyinde de uygun olduğu kabul edilir.

Bu, hukukun teknolojik objeyi sadece “düzenlenen nesne” değil, bilgi üreten ve taşıyan sistem olarak görmesidir.

Gözetim, Denetim ve Piyasa Mekanizmaları: Bilgi–Norm İlişkisi

Makina Emniyeti Yönetmeliği, sadece standartları koymakla kalmaz, aynı zamanda piyasa gözetimi ve denetimi mekanizmalarını da hukuk sistemine dahil eder .

Buradaki felsefi vurgu şudur:

Normun varlığı, onun fiili gözetimiyle anlam kazanır.

Denetim, normun bilgi olarak doğrulanmasıdır. Yani makinanın uygunluğu salt teoride değil, fiili piyasada da gözetilen bilgi haline gelir.

Bu, hukukun epistemik bir disiplindir: bilgi–uygulama döngüsü.

Teknik Epistemoloji – Risk Değerlendirmesi ve Yeniden Üretilebilirlik

Makina Emniyeti Yönetmeliği’nde risk değerlendirmesi, sadece mühendislik değildir; teknik epistemolojinin somut uygulamasıdır. Burada:

• Ölçülebilir risk
• Standartlaştırılmış cevaplar
• Tekrarlanabilir yöntemler

bir arada işler.

Bu epistemik çerçeve, riskin subjektif yerine objektif bilgi nesnesi olarak tanımlanmasını sağlar.

Hukuk ve Teknoloji – Normatif Birliktelik

Makina Emniyeti Yönetmeliği’nin en derin felsefi katkısı, hukukun teknik nesnelerle nasıl normatif bir diyalog kurduğunu göstermesidir. Hukuk, artık sadece insan ilişkilerini düzenleyen bir araç değildir; teknoloji ile birlikte norm üretir.

Bu nedenle:

• Güvenlik normu
• Bilgi normu
• Standart normu

hepsi bir arada bilgi–norm yapısını oluşturur.

Makina Emniyeti Yönetmeliği Bir Bilgi Rejidir

Makina Emniyeti Yönetmeliği, salt teknik detaylar değil; bilginin hukuki normlarla entegrasyonu üzerinden bir risk toplumunun epistemolojik aracı olarak okunmalıdır.

Bu yönetmelik:

1. Riskin bilgiye dönüştüğü bir epistemik model
2. Hukukun teknoloji ile normatif birlikteliği
3. Bilgi, standart ve norm üçgeninde güvenliğin yeniden inşasıdır

Dolayısıyla Makina Emniyeti Yönetmeliği, sadece güvenlik değil; hukukun teknolojiyle kurduğu epistemik diyalogun somut ifadesidir.

Yazan: Dr. Mustafa KEBAT

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

Doğal Yaşayın

Doğal Beslenin

Aklınıza Mukayet Olun

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

Kaynak Sevenler Devam Edebilirler

⭐️⭐️ https://mevzuat.gov.tr/mevzuat?MevzuatNo=12907&MevzuatTur=7&MevzuatTertip=5

⭐️⭐️ 2006/42/EC Makine Emniyeti Direktifi (AB Tüzüğü)

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️